Chociaż już dawno skończyłam dwadzieścia lat, to nadal jestem bardzo przywiązana do mamy. Wciąż uważam, że powinna w pierwszej kolejności myśleć o swoich dzieciach, a dopiero potem o sobie. Rozumiem, że to egoizm, ale nic nie mogę na to poradzić. Dlatego to, co zrobiła moja mama, zraniło mnie prosto w serce i nie wiem, jak mam dalej postępować.
Mój ojciec, niestety, zmarł, kiedy ja miałam 15 lat, a moja siostra 12. Stało się to tak nagle, że nie od razu to do nas dotarło. Mama przez kilka lat była strasznie przygnębiona – całe jej życie to byłyśmy my i praca. Ale czas mijał, a moja siostra i ja dorosłyśmy i wyprowadziłyśmy się z domu – ja poszłam na studia i wyszłam za mąż, a moja siostra przeniosła się do innego miasta, gdzie dostała dobrą pracę.
Mama i tak wciąż spędzała z nami dużo czasu, martwiła się o nas i opiekowała. Przyzwyczaiłyśmy się do tego. Traktowałyśmy to jako coś naturalnego i nie sądziłyśmy, że to może się kiedykolwiek zmienić.
Ale ostatnio nasza mama zszokowała nas nowością – zakochała się. Jak się okazało, są ze sobą już prawie od roku, ale powiedziała nam o tym dopiero teraz, kiedy jest przekonana, że to poważny związek. Poza tym mama nie wiedziała, jak zareagujemy. I miała rację – ani ja, ani moja siostra nie byłyśmy zachwycone tą wiadomością. Czy mama naprawdę zapomniała już o tacie?
Zaczyna nawet mówić o tym, że może wyjdzie za mąż. To była bardzo niemiła niespodzianka dla mojej siostry i dla mnie. W tym wieku? Po co jej to potrzebne? A co my na to? Nawet nas nie zapytała.
Rozumiem, że nie ma nawet 50 lat, ale to nie jest wiek, żeby wychodzić za mąż. Zwłaszcza jeżeli naprawdę kochała tatę, to jak może zdradzić jego pamięć? Byłam przekonana, że mama zawsze na pierwszym miejscu będzie stawiała nas i nasze zdanie. A teraz okazuje się, że mama wcieli się w rolę panny młodej, a mi kto pomoże? Wkrótce sama zostanę mamą i byłam pewna, że jako babcia poświęci nam swój czas. Bardzo mnie rozczarowała.
Może się mylę, ale po co komu miłość w tym wieku?
