Dzieci się obraziły, bo pojechałam na wycieczkę i przestałam je wspierać

Trudne pytanie, które prawdopodobnie zadaje sobie każdy rodzic: Dlaczego pomagamy naszym dzieciom, skoro jesteśmy już na emeryturze? Być może to instynkt lub wynik wychowania. Dorośli, którzy przywykli do ciągłego wspierania finansowego, często nie potrafią ustatkować się w prawdziwym życiu, założyć normalnej rodziny.

Ten problem nie jest nowy i jest znany na całym świecie. Osoby o wysokich dochodach patrzą na to z dystansem i obdarowują swoje potomstwo drogimi prezentami. Jednak dla przeciętnych ludzi sytuacja jest trudniejsza. Nie jest normalne pracować na emeryturę, oszczędzać pieniądze i być może cierpieć głód, tylko po to, żeby ich dorosłe dzieci mogły pojechać na kolejne wakacje albo kupić garść niepotrzebnych szmatek.

Teresa kiedyś się nad tym zastanawiała. W wieku 60 lat była nadal dość dociekliwą osobą i nie traciła nadziei, że jej marzenie kiedyś się spełni. Naprawdę chciała podróżować po miastach starej Europy. Wszystko, czego naprawdę potrzebowała, to bilety. Nie interesowały jej typowe wycieczki czy tanie pamiątki.

Pierwszy raz pomyślała o tym, gdy była młodsza. Ale potem zbyt mało czasu było na spełnianie własnych marzeń. Ślub, narodziny pierwszego dziecka. Świadomość, że teraz Teresa musi skupić się na zapewnieniu codziennych potrzeb swojej córce.

Jedyną wycieczką, jaka jej pozostała, była wizyta w centrum miasta, a raczej stanie w kolejce przed sklepem.

Następnie urodził się jej syn, a potem jeszcze dwie córki. I choć młoda kobieta zbliżyła się teoretycznie do swojego marzenia, w praktyce odległość ta tylko się powiększyła. Musiała pracować, aby zapewnić utrzymanie rodziny. Jej mąż starał się jak mógł i praktycznie nie było go w domu, nie z powodu braku zainteresowania rodziną, ale dlatego, że wiedział, że wszyscy w domu od niego zależą.

Przez jakiś czas ich biznes nabierał rozpędu. Mieli nawet pewne oszczędności, które odkładali na czarną godzinę. Dzieci dorastały, ale rodzice nie spieszyli się, aby naprawdę żyć lub odpoczywać. Wybrali pracę dla dobra biznesu. Wtedy stało się coś strasznego. Mąż Teresy zmarł na niewydolność serca. Po kilku dniach spędzonych z ojcem w szpitalu, rodzina została pozbawiona głównego żywiciela.

Teraz owdowiała Teresa stała się odpowiedzialna za cały biznes i dosłownie wszystko inne. Musiała także nadal opiekować się dziećmi. To był trudny czas, ale przyniósł kilka pozytywnych rezultatów. Teresa zaczęła traktować swoje dzieci bardziej surowo, co sprawiło, że jej starszy syn i córka zdali sobie sprawę, że nikt nie będzie im teraz dostarczał wszystkiego w gotowej formie.

Dzieci zaczęły pomagać matce w obowiązkach domowych, gotowaniu i innych codziennych sprawach. Niektóre angażowały się bardziej, inne mniej, ale rodzina zaczęła się jakoś samoorganizować.

Oczywiście, zdarzały się skargi i kłótnie, zwłaszcza z udziałem najmłodszych dziewczynek, które zdawały sobie sprawę, że nadszedł czas, aby zacząć myśleć o przyszłości. Ale trzymali swoje plany w tajemnicy przed matką, a ona nie zdradziła, że wie o ich istnieniu.

W końcu nadszedł czas emerytury. Dwoje starszych dzieci założyło własne rodziny i od czasu do czasu odwiedzało matkę, wspierając ją prezentami i pieniędzmi. Natomiast młodsi zostali w domu, mimo że oboje mieli po 20 lat. Mieszkanie było trzypokojowe, więc było miejsce dla każdego!

Pewnego dnia, w czasie swoich urodzin, matka rodziny otrzymała między innymi grubą książkę z kolorowymi ilustracjami. Opisywała ona szczegółowo miasta i styl życia ludzi mieszkających w europejskich metropoliach. Tego wieczoru Teresa zdecydowała, że dość już było poświęcania swojego życia na rzecz innych. Nadszedł czas, aby zacząć robić coś dla siebie.

Kupiła bilety i zdecydowała się wyruszyć w podróż. Było to doświadczenie pełne zdumień, ciekawych budynków, krajobrazów i lokalnej kuchni. Poznała wielu interesujących ludzi i na nowo nauczyła się uśmiechać. Nie żałowała ani minuty ze swojej podróży, nawet jeśli nie była zbyt długa. Była zachwycona tym, że spełniło się jej dawne marzenie.

Zobaczyła wiele ciekawych budynków i krajobrazów, spróbowała ogromnej ilości lokalnego jedzenia, a nawet poznała wielu ludzi. Nauczyła się na nowo uśmiechać i nie żałowała ani minuty ze swoich podróży, nawet jeśli nie były one wystarczająco długie. Jednak tylko jedna rzecz niepokoiła jej duszę. Dzieci, które nadal żyły na jej koszt, nie były z tego powodu szczęśliwe.

Kilka razy dzwoniły do niej przez wideokonferencje i pytają niezadowolonym tonem, jak jej się tam żyje, z dala od nich. A potem okazało się, że nawet sąsiedzi jej nie rozumieją: dlaczego nie może zostać w domu na starość. Ludzie, których znała od wielu lat, potępiali Teresę za słabość charakteru i tchórzostwo.

Jak się okazało, nawet na starość nie jesteśmy całkowicie niezależni. Biegamy jak wiewiórka w kole, tylko do przodu. Krok w lewo lub w prawo wciąż jest dla nas luksusem, na który nas nie stać.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *