Obiecałam sobie i teściowej, że zawsze będę pamiętać jej syna i nigdy więcej nie wyjdę za mąż. Jeśli mam być szczera ze sobą, poczułam, że tęsknota za mężem minęła

Mam czterdzieści lat i jestem wdową od ponad sześciu lat, wychowuję samotnie dwie nastoletnie córki. Pracuję jako nauczycielka w szkole podstawowej. Po pracy udzielam korepetycji dzieciom, a czasami w nocy pracuję jako copywriter. Mimo wszystkich moich zajęć, bardzo zmęczyła mnie samotność.

Z moim zmarłym mężem przeżyliśmy 15 szczęśliwych lat. Kochaliśmy się szczerze, ale niestety śmierć nas rozdzieliła. Kiedyś obiecałam sobie i jego mamie, że więcej nigdy się nie ożenię, a będę żyła tylko pamięcią o jej synu.

Życie podzieliło się na “przed” i “po”.

Praca zabierała mi cały dzień. Zawsze szukałam sobie nowych zajęć dodatkowych, aby utrzymać swoją rodzinę. W nocy dużo myślałam, czasami płakałam. Jednak rano malowałam oczy i z uśmiechem przygotowywałam śniadanie moim dziewczynkom, żeby nie widziały, jak mi ciężko.

Minęło 5 lat. Córki podrosły. Wszyscy moi przyjaciele ciągle powtarzali mi, że nie powinnam być samotna. Że dzieci wkrótce będą miały swoje związki, a ja zostanę sama. Będę szczera z wami, tęsknota za mężem już minęła, a ja pragnęłam nowych uczuć i emocji.

Wszystko zmieniła sylwestrowa noc. Wieczorem 31 grudnia biegałam po sklepach i dokupowałam produkty. Wpadłam też po prezenty dla moich córeczek. Gdy weszłam do domu, zobaczyłam starannie nakryty stół, w mieszkaniu panował niesamowity porządek, z kuchni unosił się zapach mandarynek i świerku. Moje dwie córki stały w kuchni i coś omawiały. Zauważywszy mnie, poprosiły, aby pozwolić im iść na świętowanie do swoich kolegów z klasy. Nie miałam nic przeciwko. Bardzo się cieszyły i skakały z radości.

Po raz pierwszy świętowałam Nowy Rok sama, w ciszy. Rozumiałam, że moje dzieci wkrótce zaczną swoje życie, a ja zostanę w pustym mieszkaniu.

Święta minęły szybko. Spóźniałam się do pracy, więc zamówiłam sobie taksówkę. Samochód przyjechał, otworzyłam drzwi i szybko wsiadłam na przednie siedzenie. “Dokąd?” – zapytał mnie męski głos.

Jechaliśmy około 15 minut, ale przez ten czas zdążyliśmy porozmawiać o wszystkim na świecie. Odnieśliśmy wrażenie, że znamy się bardzo długo. Był rozwiedziony i wychowywał syna. Mężczyzna nie był z naszego miasta, wynajmował mieszkanie.

Wszystko potoczyło się z niewiarygodną szybkością. Spotykaliśmy się prawie codziennie, do pracy jeździłam już taksówką. Żenia często wpadał do nas z wizytą, przynosił słodycze moim córeczkom. W mieszkaniu panowała atmosfera spokoju i radości. Naprawił nam zepsute drzwi, kran w łazience, gniazdka. Nasze spotkania były bardzo romantyczne w jego mieszkaniu. Do domu wracałam w podniesionym nastroju, a moje oczy mówiły same za siebie.

Po pół roku Żenia zaproponował mi wspólne zamieszkanie. Rozumiem, że mieszka na wynajętym mieszkaniu, a pieniądze za wynajem moglibyśmy wydawać na nasze potrzeby, a mieszkać u mnie.

Jak właściwie postąpić? Nie chcę podejmować pochopnych decyzji, bo źle go znam. A co jeśli potrzebuje tylko mojego mieszkania?

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *