Długo leżałam w szpitalu na podtrzymaniu ciąży. Moja ciąża nie była łatwa, ale jesteśmy z mężem pięć lat po ślubie i bardzo chcieliśmy mieć dzieci. Obok mnie leżała młoda dziewczyna, Julia, ona też miała niedługo urodzić.
Mąż prawie codziennie mnie odwiedzał, przynosił potrzebne rzeczy i owoce, prezenty dla mnie i innych dziewczyn z sali. Julia też zauważyła, jak opiekuńczy jest mój mąż i kiedyś powiedziała to na głos. Wtedy postanowiłam zapytać, dlaczego jej nikt nie odwiedza.
Julia opowiedziała mi swoją historię. Nie jest mężatką, spotykała się z chłopakiem, ale kiedy dowiedział się, że jest w ciąży, zostawił ją. Julia była zrozpaczona, ale postanowiła urodzić dziecko.
Gdyby zdecydowała się na aborcję, nie mogłaby pewnie zajść w przyszłości w ciążę, poza tym nie miała pieniędzy na zabieg za granicą. Dlatego zdecydowała się donosić ciążę, ale później zamierzała zrzec się dziecka. Uważała, że nie jest jeszcze gotowa do tego, żeby je samodzielnie wychować. Bardzo współczułam tej dziewczynie. I jak tylko poznałam jej historię, zaproponowałam jej, że jeżeli już tak zadecydowała, to ja zaadoptuję to dziecko.
Julia długo myślała i jeszcze zastanawiała się nad swoją decyzją. Miała jednak oddać własne dziecko obcym ludziom. Ale codziennie widziała mnie i mojego troskliwego męża. Uznała, że lepiej będzie dla niej, jeżeli będzie wiedziała, komu oddaje swoje nowo narodzone dziecko, niż żeby miało mieszkać w domu dziecka i czekać, aż ktoś je zabierze.
Nadszedł dzień mojego porodu, było bardzo ciężko, ale wszystko dobrze się skończyło, urodziłam zdrowego chłopca. W nocy, tego samego dnia Julia urodziła piękną dziewczynkę.
Ze szpitala wychodziłyśmy razem. Po przepisowych 6 tygodniach Julia złożyła w sądzie oświadczenie o zrzeczeniu się praw rodzicielskich. A my z mężem złożyliśmy dokumenty o adopcję. Byliśmy bardzo szczęśliwi. Spodziewaliśmy się jednego dziecka, a Bóg dał nam od razu dwoje.
