Spotkaliśmy się z rodzicami narzeczonej, by omówić przyszłe wesele. Szwagrowie powiedzieli, że nie mają pieniędzy, ale ich córka chciała zarówno przepięknej sukni, jak i najlepszej restauracji, oraz najdroższego w mieście wodzireja. W rezultacie doszło do tego, że musiałem wziąć na siebie kredyt, by opłacić wszystkie jej zachcianki. Dwa lata później nasi dzieci się rozstali – teraz zastanawiam się, czy warto było robić takie wystawne wesele

Gdy mój jedyny syn postanowił się ożenić, byłam bardzo szczęśliwa za niego, choć przyszła synowa nie do końca mi się podobała. Ale postanowiłam tak: on wybrał, z nią będzie żył. Dlatego przyjęłam dziewczynę jak własną i zaczęliśmy przygotowania do ślubu.

Mój Michał to skromny chłopak, nigdy nie starał się wyróżniać ani przyciągać uwagi, więc zawsze myślałam, że jego ślub będzie mały i skromny. Ale myliłam się, ponieważ organizacją uroczystości zajęła się jego narzeczona.

Wychowywałam syna sama i uważam, że poradziłam sobie dobrze, bo wychowałam go na porządnego człowieka. Narzeczona ma pełną rodzinę, ale to tylko nazwa. Gdy wszyscy spotkaliśmy się, aby omówić przyszły ślub, jej rodzice zaczęli się wycofywać. Nie mają pieniędzy, mają małą pensję, jednym słowem, same problemy. To by nie było takie złe, ale ich córka chciała zarówno przepięknej sukni, jak i najlepszej restauracji, i najdroższego w mieście wodzireja.

W rezultacie doszło do tego, że musiałam wziąć na siebie kredyt, aby opłacić wszystkie jej zachcianki. A tam – co tylko nie było! Była umowa ze świadkami, że płacę kredyt z nimi na pół, to był nasz wspólny rodzicielski prezent.

Możliwe, że mojemu synowi to wystawne wesele nie było potrzebne, ale chciał, aby w ten dzień jego narzeczona była szczęśliwa, więc starał się spełniać jej wszystkie życzenia.

Żyli razem dwa lata, z czego tylko pierwsze pół roku było normalne. Od samego początku właśnie tego się obawiałam – czy będą potrafili żyć razem. I jak w wodę patrzyłam. Przez ten czas narzeczona zmieniła trzy miejsca pracy, raz jej się nie podobało, innym razem było jej ciężko, jeszcze coś innego. Moim zdaniem, po prostu nie chciała pracować.

Tymczasem oczekiwania mojej byłej synowej po ślubie jeszcze bardziej wzrosły. Oczekiwanie – zaczęły się nieporozumienia. Głównie na temat tego, że syn za mało zarabia i źle ją utrzymuje. Marzyła o zupełnie innym poziomie życia.

W końcu tak się rozkręciła, że zaczęła chodzić z przyjaciółkami do restauracji, wracała do domu późno i otwarcie mówiła mojemu synowi, że szuka bardziej godnego partnera. Jednym słowem, rozwiedli się. Rozumiem syna, bo który mężczyzna będzie tolerował takie zachowanie?

Najciekawsze jest to, że cały ten czas nadal spłacam „kredyt weselny”. Rodzice narzeczonej początkowo też dawali pieniądze, ale zawsze z opóźnieniem i nie zawsze pełną kwotę. Milczałam, nie chciałam psuć relacji, kiedy jeszcze miałam nadzieję, że dzieci będą żyć.

Ale po rozwodzie świadkowie również postanowili pokazać brak sumienia, tak jak ich córka. Wnoszą jakieś śmieszne pretensje do mojego syna, a w ogóle nie wychodzą na kontakt i naturalnie nie płacą. A płacić trzeba jeszcze przez dwa lata, kwota nie jest dla mnie krytyczna, ale tu chodzi nawet nie o pieniądze. Była umowa, że organizacja tego ślubu to nasz wspólny prezent.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *