Zostawiłam dzieci bez mieszkania i niczego nie żałuję. Zrobiły wszystko, żebym podjąłam tę decyzję

Zawsze myślałam, że moje dzieci będą dla mnie wsparciem na starość. Jednak nie widziałam ich od pięciu lat – cały czas wyjeżdżali w swoich interesach. Kiedy powiedziałam im, że przepisuję mieszkanie mojej siostrzenicy, nagle znaleźli czas, żeby mnie odwiedzić. Jasno się stało, że zależało im tylko na moim mieszkaniu.

Wkładałam całe serce i duszę w ich wychowanie i zawsze starałam się dać im to, co najlepsze. Myślałam, że na starość odwdzięczą mi się tym samym, ale niestety – nie byli zbyt chętni do pomocy. Nie potrzebowałam wiele, tylko telefonu raz w tygodniu i wizyty raz w miesiącu, ale naprawdę nie rozumiałam, dlaczego myśleli tylko o Sobie.

Chociaż moja siostra inaczej wychowała swoją córkę. Kiedy moja siostrzenica dowiedziała się, że nie mam nikogo, kto mógłby się mną zaopiekować, zaczęła bardzo często mnie odwiedzać.

W ogóle nie widziałam mojej rocznej wnuczki. Chciałabym ją odwiedzić sama, ale po skomplikowanej operacji nie mogę się zbyt wiele się ruszać i muszę odpoczywać w łóżku.

Niezależnie od liczby próśb o pomoc, nie zdało się to na nic. W łazience pękła bateria i rura. Jedyną rzeczą, którą mogłam zrobić, było zakręcenie wody i wezwanie syna, żeby mi pomógł. Odmówił, mówiąc, że jest bardzo zajęty, ale postara się przyjechać.

Czekałam na niego przez trzy dni, bez wody. Wtedy zdałam sobie sprawę, że nie przyjedzie. Zadzwoniłam więc po hydraulika. Oczywiście, mogłam to zrobić od razu, ale chciałam, żeby syn mi pomógł. Był bardzo opiekuńczy i bardzo go mi brakowało, nie widzieliśmy się od dawna.

Później postanowiłam zmienić pralkę, myśląc, że moja córka na pewno mi pomoże w wyborze, ponieważ jest tak wiele różnych funkcji. Zadzwoniłam do córki. I usłyszałam odpowiedź:

“Mamo, wszystkie są takie same, weź, którą chcesz, sprzedawcy pomogą ci zdecydować”.

Moje dzieci nigdy mnie nie odwiedzały i przestały się mną interesować. Jeden telefon na miesiąc i to wszystko. Dostawałam nawet zaawansowane rady. “Nie musisz nigdzie iść, możesz zamówić wszystko do domu”.

Jako osoba starsza nie jestem zbyt dobra w tych nowinkach technologicznych, wszystko to dla mnie dzikie. Jestem wdzięczna Marie, mojej siostrzenicy, która mnie uczyła i martwiła się o moje zdrowie.

Kiedy zorientowała się, że nie mam nikogo, kto mógłby się mną zaopiekować, zaczęła częściej do mnie przychodzić i dzwonić. Robiła zakupy, sprzątała dom, gotowała obiady i wpadała na herbatę bez powodu. Staliśmy się sobie bardzo bliscy.

Zastanowiłam się i postanowiłam zostawić jej swoje mieszkanie. Jestem zadowolona z jej opieki. To będzie dla niej nagroda za jej dobre traktowanie mnie. Moje dzieci już mają własne mieszkania i spłacają za nie kredyt hipoteczny.

A mój syn, jak się spodziewałam, zadzwonił akurat w momencie, kiedy planowałam udać się do notariusza na konsultację. Powiedziałam mu wszystko, nie ukrywając niczego. Na początku nie zrozumiał, myślał, że żartuję. Kiedy jednak zorientował się, że nie żartuję, zaczął się awanturować. Powiedział, że mam demencję i czas iść do szpitala. Ta rozmowa nie zasmuciła mnie, więc udałam się tam, gdzie planowałam.

Tego wieczoru miałam gości. Mój syn i córka rzucili się. Zaczęli mnie przekonywać, że na starość zostawię wnuki bez dachu nad głową i będę mieszkała na ulicy, ponieważ Maria na pewno mnie wyrzuci, jak tylko zostanie właścicielką mieszkania. Nasza debata trwała długo. Dzieci desperacko próbowały mnie przekonać.

Ale ja zostałam przy swoim zdaniu i powiedziałam, że nie zmienię go. Nazwały mnie zdrajczynią i powiedziały, że już nigdy nie zobaczę swoich wnuków i nie powinnam oczekiwać od nich żadnej pomocy.

“Ale ja nie widziałam moich wnuków i nie widziałam waszej pomocy od tak dawna!” krzyknęłam za nimi i zamknęłam drzwi.

Zostałam sama w mieszkaniu i zdałam sobie sprawę, że postąpiłam słusznie. Może to nie w porządku wobec moich dzieci, a większość ludzi mnie potępi, ale to mój wybór i będą musieli go zaakceptować. To moje mieszkanie i mam prawo zarządzać nim tak, jak chcę.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *