Ponad rok starałem się zdobyć jej względy, obsypywałem ją kwiatami i prezentami, ale byłem rozczarowany po pierwszym spotkaniu!

W naszym oddziale pojawiła się rok temu nowa szefowa. Wszyscy spodziewali się żartów i reprymend z każdego powodu. Jednak Anna Włodzimierzowa była prawdziwym profesjonałem w swojej dziedzinie, mimo że była od nas starsza o nie więcej niż 5 lat. Szybko poukładała pracę i nawet zjednoczyła naszą ekipę.

Kupiłem dla niej piękny bukiet kwiatów na 8 marca, przyniosłem do biura. Kolega uśmiechnął się: “Chcesz awansu? No cóż, wszystko w porządku. Przecież ona jest kobietą. Ja też pójdę po kwiaty na lunch.

Może chciałbym podwyżki płacy”. Podczas przerwy obiadowej jeszcze trzech facetów kupiło kwiaty, a mój bukiet zaginął w tym kolorowym różnorodności.

Chciałem podkreślić swoje szczególne uczucia do niej. Nie bałem się podjąć kilku projektów jednocześnie, wykonywałem zadania lepiej niż inni, siedziałem do późnego wieczora.

Zamawiałem jedzenie do biura, jeśli zatrzymywaliśmy się, wnosiłem je do jej biura. Trzymałem w biurku zapasową parasolkę, aby zaoferować jej w razie deszczu. Nudziłem, że nie tylko znam się na programach konstrukcyjnych, ale także w domu potrafię naprawić hydraulikę i elektrykę.

Ale moja pomoc jej nie potrzebna była. Albo nic się nie psuło, albo już miała znajomego z złotymi rękami.

Nie nosiła obrączki ślubnej, zatrzymywała się w pracy, wracała do domu swoim prywatnym samochodem. Wszystko wskazywało na to, że nie ma męża w jej życiu. Chociaż, kto to wie?

Po kilku miesiącach zacząłem prawie otwarcie zabiegać o względy Anny Włodzimierzowej. Ale ten okres zbiegł się z napięciem w pracy. Wydawało się, że jest pochłonięta projektami, a moje aluzje do sympatii zwyczajnie nie docierały do niej.

Razem wybraliśmy się z ekipą do domku letniskowego. Smażyliśmy szaszłyki, kąpaliśmy się w jeziorze. Po drodze do domu skręciła nogę, niósłem ją na rękach przez całą drogę. Ale uśmiechała się do mnie jak do przyjaciela. Nic więcej.

Gdy brała zwolnienie lekarskie, codziennie pisałem do niej na messengera, czy nie potrzebuje mojej pomocy. Mogę przynieść leki, zawieźć do lekarza. Ale ta kobieta przyzwyczaiła się do niezależności i samodzielności.

I w odpowiedzi otrzymywałem: “Dziękuję, nie trzeba! Dziękuję za to, że się martwisz. Ale jestem w porządku!”

Zrozumiałem, że trzeba działać, otwarcie jej powiedzieć o moich uczuciach. Ale ogarniała mnie lodowy strach na myśl o tym, że wyznam się we wszystkim. A co jeśli ona nie odpowie wzajemnością? A może zechce mnie zwolnić z pracy? Tego też nie mogłem dopuścić.

Ale codziennie zasypiałem z myślą, że może ona stanie się moją żoną. Że urodzą się piękne dzieci. I będziemy idealną rodziną. To była moja obsesyjna wizja, marzyłem o tej kobiecie.

Los uśmiechnął się do mnie i dał szansę. Potrzebowali pracownika w sąsiednim dziale. Złożyłem podanie o pracę do działu kadr. Powiedzieli mi, że są gotowi mnie przyjąć bez rozmowy kwalifikacyjnej i zamknęli wakat.

Podszedłem do Anny Włodzimierzowej i powiedziałem, że już nie pracuję w jej dziale. Była zaskoczona. Odsunęła się od komputera.

“Co się stało, Andriej? Dlaczego odchodzisz?”

“Nie odchodzę z firmy, po prostu przenoszę się do sąsiedniego działu. Nie mogę już z wami pracować”.

“Dlaczego?” – Spytała surowo.

“Ponieważ podobasz mi się od dawna” – odpowiedziałem i opuściłem jej gabinet.

Przepracowałem kilka dni na nowym stanowisku. Z Annie Włodzimierzą się nie spotkałem. Było mi trochę wstyd za swoje wyznanie. Jak teraz spojrzeć jej w oczy?

Tego samego wieczoru – telefon. Na ekranie jej numer. Ręce drżą, serce bije szybko. Naciskam “odebrać”.

“Andriej” – słyszałem jej głos. “Nie idź od razu do domu po pracy. Poczekaj na mnie!”

Zgodziłem się. Do końca dnia pracy było 30 minut. Traciłem zmysły z niepewności. Wyjdź z budynku, zobaczyłem jej samochód. Roześwieciła mi światłami. Podszedłem, otworzyłem drzwi. Wsiadłem do środka.

Anna wyciągnęła z torebki pęk kluczy:

“W domu mój mąż. Cywil. Ale przyjaciele udostępnili nam z tobą mieszkanie na kilka godzin. Jazda?”

Uśmiechnęła się i mrugnęła do mnie.

Moje podniesione uczucia zostały zalane kubełkiem pomyj. Niedostępna, boska kobieta pokręciła kluczami przede mną, sugerując dosłownie: “Jestem twoja na dwie godziny. Przecież o to chciałeś?”

Uruchomiła samochód i ruszyła. Poprosiłem o zatrzymanie. Wysiadłem. Krzyczała: “Andriej, dokąd idziesz? Co się stało?”.

Ale szedłem, nie oglądając się. Taka miłość nie była mi potrzebna.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *