Niespodziewane zachowanie ukochanego męża. Jak teraz żyć z nim, nie wiem

Z mężem pobraliśmy się, gdy byłam jeszcze bardzo młoda. Zakochałam się bez pamięci, pewna, że i on jest we mnie zakochany. Mąż był ode mnie starszy o 12 lat. Na początku nasze życie układało się świetnie. Przenieśliśmy się do stolicy.

Jego rodzice nie byli zbyt zadowoleni z tak młodej synowej. Uważali, że wyszłam za ich niezbyt zaradnego syna, aby przenieść się do stolicy. To tak banalne, że nie mogłam być godną partnerką dla ich okazowego, dorosłego kawalera syna.

Nie starałam się niczego udowodnić ani zmienić ich zdania o mnie. Byli w podeszłym wieku, a my mieszkaliśmy daleko. Nasze życie nie zależało od nich. Sami wynajmowali sobie mieszkanie w stolicy. Kiedy odwiedzali ich, nocowaliśmy u mojej mamy w dwupokojowym mieszkaniu. Przy czym to nie ja zdecydowałam się u mojej mamy przenocować.

Powiedzieli nam, że w czteropokojowym mieszkaniu nie będzie dla nas miejsca. Nie byłem specjalnie zaniepokojony. W ich mieszkaniu było dużo rupieci, nieprzytulnie i nie posprzątane. Zbierają wszystko, co kiedykolwiek może się przydać. Tak więc długo tam przebywać nie można było. Chciało mi się jak najszybciej stamtąd wyjść. Zawsze zachowuję się powściągliwie i nie okazuję, że coś mi się nie podoba.

Jednak z jednym nie mogłam się pogodzić: nikt nawet nie próbował ukryć swojego negatywnego stosunku do mnie. Nie widzieli we mnie nic złego, ale oskarżali mnie z góry. Według nich nie jestem godna takiego wspaniałego mężczyzny.

Atmosfera była naprawdę zła: niewygodna sytuacja, dziwne zapachy śmieci i brudu, negatywne nastawienie rodziców, którzy muszą mnie tolerować, ponieważ ich syn się mną ożenił.

Czułem się tam bardzo niekomfortowo, ciągłe napięcie i stres, a jeśli nie mogę się zrelaksować, nie uczestniczę w rozmowach, tylko siedzę cicho. Pewnego dnia odważyłem się podzielić tym doświadczeniem z mężem, ale nazwał to bzdurami i kazał nie zwracać uwagi.

Mąż z dużym szacunkiem odnosi się do swoich rodziców. Uważa, że rodzina w życiu człowieka to najważniejsza i najcenniejsza rzecz. To oczywiście cieszy, ale jakoś nie nazywa mnie swoją główną rodziną.

Kiedy po raz kolejny wyszliśmy od jego rodziców, odetchnęłam świeżym powietrzem. Czułam się lekko i dobrze. Natychmiast pojechaliśmy na dworzec, aby wrócić do naszego codziennego życia. Po drodze mąż nie powiedział ani słowa, chociaż zwykle dużo rozmawia. Niespodziewanie zapytał:

– Dlaczego ciągle siedziałaś milcząco u moich rodziców? Nie podobają ci się?

Nie uważam, żeby mieli mi się podobać, ale odpowiedziałam, że nie było wspólnych tematów do rozmowy. A w tym, o czym rozmawiali, ja się nie orientuję. Obróciłam się w stronę peronu i nagle niespodziewanie upadłam na ziemię.

Bolało mocno. Leżę i zdaję sobie sprawę, że zamiast pomocy mąż, który powinien mi pomóc, sam mnie popchnął. Było niewiarygodnie przykro. Krążyło jedno pytanie: “Dlaczego?” i “Jak teraz z nim żyć?” Było jasne, że to koniec.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *