Pierwszy miesiąc byłem jakby w mglistości. Wiele rzeczy nie dostrzegałem. Dopiero w drugim miesiącu samotnego życia zrozumiałem, ile wszystkiego robiła moja ukochana

Mieszkałem w małżeństwie przez 8 lat. Ożeniłem się w wieku 26 lat. Wszystkie te lata pracowałem od 8 do 10 godzin dziennie. Często pracowałem w święta, żeby zarobić dodatkowe grosze. Żona pracowała w tym czasie 4 godziny na pół etatu. Ale się nie sprzeciwiałem. Wystarczało nam pieniędzy, choć oczywiście było pewne zdenerwowanie na żonę. Przecież pracowałem dwa razy więcej niż ona!

I dopiero po tym, jak jej nie było (stałem się wdowcem w zeszłym roku), zrozumiałem, ile wszystkiego robiła w domu.

Pierwszy miesiąc byłem jakby w mglistości. Wiele rzeczy nie dostrzegałem. Dopiero w drugim miesiącu samotnego życia zrozumiałem, ile wszystkiego robiła moja ukochana. To niby oczywiste rzeczy, ale jednak… moje mieszkanie szybko stało się brudne.

Paradoksalnie przez osiem lat wspólnego życia nigdy nie włączyłem odkurzacza i dla mnie banalne wyczyszczenie pojemnika i filtrów nie było takie proste – nawet poszedłem do internetu, żeby zobaczyć, jak to się robi. Ale to nie wszystko – moja wanna pokryła się nalotem w ciągu kilku tygodni, kurz unosił się kłębami, w mieszkaniu pojawiły się pająki. Może pająki zawsze były, ale żona skutecznie usuwała pajęczyny.

O smacznym jedzeniu nie wspomnę. Moje umiejętności kulinarnego gotowania kończą się na jajkach i kanapkach z serem. I takie drobne rzeczy tysiące… brudne okna, brudny kran, brudna kuchenka. Z głupoty zdjąłem powłokę z patelni teflonowej – jedzenie zaczęło się przypalać. Firanki po prostu zdjąłem, żeby ich nie prać. Nie wyobrażam sobie, jak prać i suszyć firanki…

Praca kobiet nie jest widoczna, dopóki ktoś ją wykonuje. Szkoda, że dopiero teraz, gdy jej nie ma, nie powiedziałem ani razu “dziękuję” za po prostu czyste mieszkanie i smaczny obiad.

I tylko moja żona potrafiła tak wyprać i zaścielić pościel, że pachniała rumiankiem i lekko skrzypiała. Brakuje mi tego wszystkiego. I jest mi bardzo wstyd, że nie doceniałem troski żony. Jej już nie ma. Ale wy możecie podziękować swoim mężom i żonom po prostu za to, że są… za te drobnostki, które robią, żeby życie było lepsze.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.  

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *