Poranny Chaos W Domu Anny zaczął się jak zwykle od krzyków i kroków na drugim piętrze.
– Sonia, znowu wzięłaś mój lakier do paznokci! Zabrzmiał oburzony głos najmłodszej córki.
– Ksyusha, to właściwie mój lakier do paznokci. Spójrz na randkę-kupiłam ją w zeszłym miesiącu!
– Dziewczyny-uśmiechnęła się Anna mieszając kawę. – macie tam całą kosmetyczkę tych lakierów. Nie możesz ich udostępnić;
Mąż Maxim zszedł do kuchni, sennie pocierając Oczy.:
“Myślałem, że z wiekiem będą zachowywać się ciszej”.…
Anna pocałowała go w policzek. “Kawa”.
– Tak, bo nie przeżyję. Zwłaszcza dzisiaj – cały dzień spotkań.
Z góry rozległ się huk, potem po schodach zatrzęsły się stopnie, a w kuchni pojawił się Nikita, potargany i w rozpiętej koszuli.
“Nie widziałeś mojego krawata?”””niebieski, którego potrzebuję do wydania;
– Na górnej półce szafki-odpowiedziała Anna, nie odwracając się i wyjmując mleko z lodówki. – I zapnij koszulę, jesteś przyszłą absolwentką.
– Mamo, do matury jeszcze miesiąc!
– Zgadza się-tylko miesiąc. Nie możesz nawet znaleźć krawata.
Zadzwonili do drzwi. Na progu pojawiła się Sąsiadka Marina, z którą Anna miała długą tradycję picia porannej kawy w piątki.
– Och, jak zawsze dobrze się bawisz-Marina usiadła przy stole i wzięła filiżankę z rąk Anny. – Słuchaj, patrzę na twoje dzieci – wszystkie są takie piękne! Nikita-wylany Maksym w młodości i dziewczynach… co więcej, Sophia jest Twoją dokładną kopią.
Anna uśmiechnęła się, ale na chwilę odwróciła wzrok.
– Prawdopodobnie masz świetne geny! Przystąpiła Marina. – Troje dzieci i tak dalej. – …
– Tylko szczęście-przerwała łagodnie Anna. Wiesz, to jak loteria genowa.
Po odejściu Mariny Anna poszła do swojego biura. Rzadko tu sprzątano, a na starych albumach leżał kurz. Jeden z nich przypadkowo ześlizgnął się z półki i otworzył na środku. Zdjęcie wypadło mi z kieszeni, błyszczące i lekko wyblakłe. Ma duży jasny pokój z rzędami łóżeczek. Anna stoi przy oknie, młoda i zdezorientowana. Maxim jest u jej boku, trzymając ją za rękę.
“Czy możemy żyć z tą prawdą? – jego słowa brzmiały jak wyrok. Przypomniał sobie jej strach, jej wątpliwości. Pamiętam, jak drżały mi ręce, kiedy podpisywałem papiery.…
– Mamo! Głos Nikity przywrócił ją do rzeczywistości. – Idę Do Dimki, spóźnię się!
– Stop! I wyciągnięte wnioski;
– Mamo, ile mogę zrobić? Mam już 18 lat! Nie jestem młody!
– Dokładnie tak-nie mały. Więc muszę zrozumieć…
– Co rozumiesz? – Ty i twój ojciec robicie tylko, że kontrolujecie każdy krok. Dusię się tutaj!
Zatrzasnęły się drzwi wejściowe. Anna pozostała w pozycji stojącej, przyciskając stary album do piersi. Na korytarzu pojawiła się Sofia.
Nikita znów się zbuntowała, pokręciła głową. – Mamo, czasami wydaje się, że nas nie rozumiesz. Nie jesteśmy lalkami, którymi można zarządzać.
Anna patrzyła, jak jej córka odchodzi i coś w niej boleśnie się skurczyło. “Może dlatego, że nie są spokrewnieni?”myśl przyszła nagle, nieproszona, a on miał trudności z oddychaniem. Pośpiesznie wepchnął zdjęcie z powrotem do albumu, jakby próbował ukryć nie tylko obraz, ale sam pomysł.
Na końcu korytarza pojawiła się sylwetka Ksenii-młodsza też gdzieś poszła. Anna chciała na nią krzyczeć, ale milczała. Ostatnio coraz częściej wydawało jej się, że traci kontakt z dziećmi. Pomiędzy nimi jakby wyrosła niewidzialna ściana, przezroczysta, ale nie do pokonania.
Telefon w kieszeni wibrował-wiadomość od Maxima: “jak się masz w domu? może pójdziemy dziś wieczorem z całą rodziną?”
“Cała rodzina…”Anna uśmiechnęła się ironicznie. Zastanawiam się, co powiedzieliby sąsiedzi, gdyby poznali prawdę. Co powiedziałyby dzieci? powiedział: “Oczywiście, kochanie. Musimy tylko poczekać na Nikitę – jest w “Dima”. Dodał buźkę, choć nie chciał się uśmiechać.
W mojej głowie pojawiła się rozmowa z sąsiadką.
Marina obniżyła głos do szeptu. Mówią, że znaleźli w okolicy jakiś gang, który kradnie dzieci i sprzedaje je bezdzietnym parom.
Anna zamarła.
– Co to za bzdury, Marina?;
– Tak, powiedziała mi Galina Petrovna… – Marina się rozejrzała. Myślałam o tym… twoje dzieci, to jakieś….. dziwne ostatnio.
“Co to znaczy “dziwne”? Anna poczuła, że jej plecy są zimne.
“Cóż, Nikita, twój chłopak”… całkowicie uciekł. I Sofia-widziałam ją wczoraj w parku, siedziała sama i malowała coś ponurego. Normalne dzieci nie zachowują się w ten sposób.
“Normalne dzieci…”te słowa odbijały się echem w głowie Anny przez cały wieczór. Machinalnie nakryła do stołu, układała talerze, a w głowie kręciły się skrawki starych wspomnień.
“Mamo, nie jem tej owsianki” – Ksenia dłubała widelcem na talerzu.
– Bądź po swojemu. – Nie po to gotowałem.…
Nikita z rozmachem odsunął krzesło. Wiesz co? Znalazłem mieszkanie i będę mieszkał osobno.
– co? Maxim opuścił gazetę. – Mogę zapytać, za jakie pieniądze?;
– Jeden! Od miesiąca pracuję w warsztacie samochodowym. I wiesz co, przynajmniej szanują mnie jako osobę!
Parsknęła Sofia.:
– Osobowość… po prostu przyznaj, że chcesz poznać swoją Maszę bez kontroli rodzicielskiej.
“Nic nie mów! Nikita pękła. – Cały dzień siedzisz w swoim pokoju i malujesz swoje przygnębiające obrazy…
– Nie są w depresji! To sztuka współczesna! Po prostu wszyscy tu jesteście… są takie fałszywe! Udajesz, że jesteśmy idealną rodziną!
Anna poczuła, jak guzek podchodzi do gardła. Maxim położył dłoń na jej ramieniu.:
– Uspokój się. Nikita, nigdzie nie pójdziesz, dopóki nie skończysz szkoły średniej.
Nikita wstał od stołu. Jestem dorosły, jeśli zapomniałeś.
Wieczorem Anna znalazła Maxima w garażu i bawił się samochodem, chociaż zwykle tego nie robił.
– Muszę im powiedzieć? – jej głos drżał. – Coś czują… dzieci zawsze to robią.
Wytarł ręce. – Tak zdecydowaliśmy… a poza tym mogło to wszystko zepsuć.
– A teraz to nie jest zniszczone. – – ;
Maxim przytulił ją.:
– To tylko wiek. Okres przejściowy. Przechodzić.
– A jeśli nie? “Słyszałeś, co Sophia powiedziała o tym, że to podróbka?;
– Anyuta, przestań. Zrobiliśmy wszystko dobrze. Kochany i nauczany.…
Tydzień później wybuchł nowy skandal. Sofia powiedziała, że chce iść do szkoły artystycznej, a nie na Wydział Finansów.
– Nie-wtrąciła się Anna. – Zdecydowaliśmy.
– Podjęłaś decyzję! Ktoś mnie zapytał;
– Sophia, zrozum mnie.…
“Co rozumiesz?”- “próbujesz zrobić ze mnie kogoś innego?”- “Dlaczego tak nas kontrolujesz?”;
Anna zbladła. Sofia zamarła, wpatrując się w matkę dziwnym, testowym spojrzeniem.
“Co powiedziałaś?”””
“Nic”, odpowiedziała Sofia. – Zapomnieć.
Wieczorem Anna długo siedziała w łazience, patrząc na swoje odbicie w błotnistym lustrze. Dawno temu, zanim ona i Maxim zdecydowali się adoptować dziecko, psycholog powiedział im: “kluczem jest być uczciwym. Ze sobą i dziećmi.”Nie posłuchali. Zdecydowaliśmy, że lepiej będzie wychowywać ich jako krewnych, bez piętna “rodziny zastępczej”.
Pukanie do drzwi przestraszyło ją.
“Mamo” – głos Ksenii był niezwykle cichy. “Przyjdziesz wkrótce?”
– Tak, kochanie, wychodzę.
– Mama… mogę posiedzieć z tobą przez chwilę? “tak jak poprzednio”;
Anna otworzyła drzwi. Ksyusha stała w swojej ulubionej piżamie jednorożca, tej samej, którą wybrali razem przed Nowym Rokiem.
– Jasne, chłopcze.
Usiedli na kanapie w salonie. Ksyusha przytuliła się do matki, jak w dzieciństwie.:
– Wiesz, byłem dzisiaj zainteresowany… dlaczego wszyscy jesteśmy tacy różni? Nikita jest prawdziwym rewolucjonistą, Sofia jest artystką,a ja……
– A Ty jesteś mądrzejsza-Anna pogłaskała córkę po głowie, czując, jak jej serce się kurczy.
“Naprawdę?”Ksenia podniosła wzrok. “Więc dlaczego” – zamilkł.
– za co?;
– Nie, nic. To proste … czasami wydaje się, że wszyscy pochodzimy z różnych światów. To tak, jakby coś się nie zgadzało, wiesz?;
Anna zrozumiała. Bardzo dobrze zrozumiałam. Ale zamiast odpowiedzieć, przytuliła córkę tylko mocniej i wdychała zapach jej włosów, tak drogich, takich… ojczysty. Chociaż nie z krwi, z miłości z pewnością należą do siebie.
W sąsiednim pokoju Coś spadło. Cichy głos Sophie:
– Cholera! Mamo, nie masz nowego płótna.;
– Spójrz w szafie-odpowiedziała Anna.
“Obejrzałam już wszystko!”- Sofia pojawiła się w drzwiach, rozczochrana, z plamą farby na twarzy. – Przytulasz się?;
A teraz wszyscy trzej są na kanapie, jak w dzieciństwie, kiedy wszystko było łatwiejsze. Brakuje tylko Nikity-znowu ze swoją Maszą.
– Mamo-powiedziała nagle Sofia. – Kochasz nas?”
– oczywiście! Więcej życia.
“Nawet jeśli tacy jesteśmy… mylisz się?”
– Jesteście najsłodszymi dziećmi na świecie.
Anna to powiedziała i każde jej słowo było prawdą. Absolutną, krystaliczną prawdą. Być może jedyną prawdą w całej tej historii zbawienia jest kłamstwo.
A w szafie, za starymi płótnami Sofii, w zakurzonym pudełku leżały dokumenty. Oto one. A jeden z nich, najważniejszy, z jakiegoś powodu wyślizgnął się z koperty i teraz powoli żółknął między płótnami, czekając na skrzydłach.
20 lat później.
20 lat minęło jak jeden dzień. Anna spojrzała na siebie w lustrze-siwe włosy całkowicie zajęły jej skronie, zmarszczki promieniowały od oczu. Maxim położył rękę na ramionach od tyłu:
– O czym myślisz?;
– Jak szybko dorastali.
Na kominku znajdują się oprawione zdjęcia: Nikita w białym szlafroku (obecnie znana kardiochirurg), Sofia na tle swojej galerii sztuki (w końcu nalegała na swoją), Ksenia w surowym garniturze (najmłodszy partner kancelarii).
– Wiesz-Maxim poprawił okulary. – czasem myślę: może za bardzo je strzegliśmy;
“A czasami myślę, że może to nie wystarczy” – westchnęła Ann. – Na ulicy, wszędzie rozrzucone……
Ich rozmowę przerwał dzwonek Do Drzwi. W drzwiach stała Sophia ubrana w poplamiony farbą kombinezon.:
– Niespodzianka! Za tydzień mam wystawę, więc postanowiłam być z wami przez kilka dni. Nie wysyłaj swojej najstarszej córki.;
Anna zaśmiała się.:
“Ile masz lat?”Mój ojciec i ja jesteśmy już dorośli.
– No dobra-Zofia pocałowała matkę w policzek. Dla mnie zawsze jesteś młoda. Chcę znaleźć moje stare szkice.
Godzinę później Sofia zeszła do salonu. W dłoni trzymała żółtą kartkę papieru.:
– Mamo, Tato, co się dzieje?
Anna zbladła, gdy dowiedziała się o otrzymaniu dokumentu.
“Zadzwonię do dzieci” – powiedziała cicho Sophia. “Myślę, że wszyscy musimy porozmawiać”.
Wieczorem zebrali się przy dużym stole – po raz pierwszy od kilku lat, z całą rodziną. Nikita przyszedł prosto z urzędu skarbowego, wciąż w szpitalnym ubraniu pod marynarką. Ksenia spieszyła się, odwołała ważne spotkanie.
“Więc” Sofia położyła dokument na stole ” zgadzamy się?”
Cisza. Tylko tykanie zabytkowego zegara na ścianie.
Ksenia zakryła twarz rękami. Zawsze czułam, że coś jest nie tak.
Nikita milczał, wpatrując się w jeden punkt. Potem nagle wstał, podszedł do rodziców i mocno ich przytulił.:
Dlatego tak się pani bała, kiedy się przeprowadzałam? ;
Anna nie mogła powstrzymać łez.:
– My… chcieliśmy się tylko kochać. – Nikt cię wtedy nie kochał. Byłaś taka mała, taka samotna.…
– I postanowiłaś nam nic nie mówić? – obraziła się Ksenia. – Przez te wszystkie lata.…
– Baliśmy się tego – powiedział cicho Maxim. – Baliśmy się, że nas opuścisz, gdy poznasz prawdę. Którzy znienawidzą cię za zdradę.
Sofia nagle się roześmiała:
– Wiesz, wiedziałem o tym. Następnie, w okresie dojrzewania. Słyszałam, jak rozmawiałeś z ojcem. Ale potem zdecydowałem-co za różnica? kochałeś nas. Naprawdę mnie kochali.
– I cieszymy się, że Anna otarła łzy. – Każdego dnia, każdej minuty.
– Pamiętasz? – zapytał nagle Nikita. – jak złamałem rękę, gdy miałem dwanaście lat? – spadł z roweru. Mamo, nie spałaś przez trzy dni, siedziałaś przy łóżku.…
– Jak nauczyłeś mnie jeździć na łyżwach, tato? Upadł sam, ale nie puścił mojej ręki.
A moje pierwsze rysunki? Sophia uśmiechnęła się. “Te niezgrabne akwarele?”- nadal je trzymasz.
Anna patrzyła na swoje dzieci, tak różne,tak bliskie. Przypomniałam sobie ich pierwsze kroki, ich pierwsze słowa, wakacje szkolne, choroby, kłótnie, pojednanie… jak możesz wymazać wszystko z kartki papieru?;
– Mamo-Zofia wzięła ją za rękę. – nie musisz się martwić. Miłość to coś więcej niż krew. Wiele.
– Dokładnie-skinął głową Nikita. – Ale wiesz… teraz jest jasne, dlaczego jestem taki przystojny-geny nie są Twoje!
Wszyscy się śmiali. Napięcie zaczęło spadać.
– Dobrze – Ksenia wstała – a teraz chcę ciasto. I historie. Wszystkie historie. Od początku.
“Och”, uśmiechnął się Maxim, “to zajmie dużo czasu”.
“Czy się spieszymy?”Sofia zamrugała.
Nie spali do późna. Rozmawiali, płakali i śmiali się. Pamiętać. Anna wyjęła stare albumy, w tym te ze zdjęciami z sierocińca. Powiedział mi, jak wybrał każdego z nich, jak się bał, że im się nie uda, jak nauczyli się być rodziną.
A za oknem padał śnieg, jak w dniu, w którym po raz pierwszy przywieźli małą Nikitę do domu. Wtedy była tak zaskoczona: “czy to wszystko przeze mnie, przez cały pokój? “a potem przyszły dziewczyny i Dom wypełnił się śmiechem i zaczęło się prawdziwe życie.
Powiedziała Sofia, gdy zegar wybił trzecią nad ranem. Myślę, że mamy szczęście. Bardzo szczęśliwy.
I to była prawda. Ponieważ prawdziwa rodzina nie jest pokrewieństwem. To miłość silniejsza niż strach. Ręce, które podnoszą cię, gdy upadasz. O oczach, w których zawsze czytasz: “jesteś moja. Droga. Na zawsze.
