Varia obudziła się z powodu hałasu dochodzącego z ulicy. Za oknem była gorąca letnia pogoda, ciężki upał wisiał w powietrzu, jakby otaczał wszystko. Pielęgniarka, zauważając, że pacjentka się obudziła, lekko otworzyła okno, wpuszczając do pokoju Rzadki podmuch świeżego wiatru. Gotując powoli, delikatnie uniosła głowę-mięśnie drętwiały po długich dniach leżenia, a ciało wydawało się obce i niesforne. Spojrzała przez okno i zobaczyła: na werandzie poradni przedporodowej wypisywano mamę z dwójką dzieci. Powitała ich cała delegacja krewnych-radosne twarze, kwiaty, uśmiechy. W centrum całego tego szczęśliwego zgiełku stał młody mężczyzna z ogromnymi niebieskimi kulkami w dłoniach, które radośnie trzepotały na lekkim wietrze.
– Więc chłopcy … – pomyślała sobie varia, a jej oczy nieświadomie wypełniły się łzami. Nie radość, nie smutek-jakaś dziwna mieszanka uczuć, której nie mogła nazwać. Były to łzy wspomnień, bólu, nadziei i strachu.
Znów tam była, w koszmarze, który towarzyszył jej w ostatnich miesiącach. Wydarzenia potoczyły się z taką siłą, jakby wszystko wydarzyło się dopiero wczoraj.
Jeszcze niedawno Varia była szczęśliwa. Promienna, pełna życia, dowiedziała się, że jest w ciąży. Ta wiadomość była dla niej prawdziwym darem losu. Wieczorem podczas kolacji podzieliła się tym z mężem Stasem z podziwem w głosie. Nie ukrywał swojej radości-jego twarz dosłownie świeciła szczęściem. Byli nowożeńcami, ostatnio związali węzeł, ale kochali się tak, jakby znali całe życie.
Varia natychmiast umówiła się na spotkanie, zaczęła monitorować swoje zdrowie, każdy dzień był wyjątkowy, pełen oczekiwań i oczekiwań. Na pierwsze USG udali się razem, trzymając się za ręce, jak dzieci idące do wesołego miasteczka. Ale zamiast magicznego ujęcia z bijącym w środku małym sercem, usłyszeli słowa, które wywróciły ich świat do góry nogami.
Diagnoza była okrutna i bezlitosna. Lekarz mówił długo, używając terminów medycznych, które brzmiały jak obce zaklęcia. Pod koniec jej historii pojawiła się fraza, która najbardziej zapadła w pamięć vary:
– W Twoim przypadku lepiej zrobić aborcję. Diagnoza jest niezgodna z życiem.
Stas zbladł. Varia nie płakała. Po prostu patrzyłem przed siebie, nie rozumiejąc, jak to możliwe. Jak może być “niezgodne” coś, co jeszcze nie stało się prawdziwe?
– Ale jak to się stało? – co? – spytał, starając się zachować spokój.
Lekarz tylko obojętnie wzruszył ramionami i wyjaśnił dalej, jakby nie mówił o ludzkim życiu, ale o jakiejś awarii technicznej.
Varia wymagała ponownych analiz, Konsylium specjalistów, dodatkowych badań. Chciałam wierzyć, że to błąd, przypadek, pomyłka. Ale odpowiedź pozostała niezmieniona. Jedyną rzeczą, którą lekarze zalecili dodatkowo, jest wykonanie amniopunkcji w celu potwierdzenia diagnozy.
Zgodziła się. Co jeszcze jej zostało? Tylko ból i strach. Po kilku dniach wyniki potwierdziły najgorsze obawy. Ponownie zalecono jej przerwanie ciąży.
Varia poszła do szpitala. Wszystko działo się jak we śnie. Jakby ktoś inny podejmował decyzje, ktoś inny podpisywał papiery, ktoś inny kładł się na stole operacyjnym. Poprosiła o znieczulenie ogólne – nie chciała nic widzieć, nie chciała słyszeć ani jednego dźwięku, nie chciała czuć.
– To już koniec-szepnęła do siebie, kiedy po raz pierwszy mogła zostać sama. A potem, zamykając głowę kocem, cicho płakała w poduszkę, aż łzy wyschły.**
Dwa dni później Stas zabrał ją do domu. Był zaniepokojony-poprzednia Wari już nie istniała. Przed nim był cień kobiety, którą kochał. Poruszała się mechanicznie, wzrok stał się zahamowany, głos ledwo słyszalny. Przytulił ją, mocno przycisnął do siebie, przesunął dłonią po włosach, próbując odzyskać ciepło i pewność siebie.
– Varia, jestem z Tobą. Kocham cię. Wszystko będzie dobrze-szepnął, sam nie wiedząc, czy wierzy w te słowa.
– Nie, Stas … już nic nie będzie-odpowiedziała chowając się mu w ramię i znów zaczęła płakać.**
Minął rok. Czas nie leczy, ale pomaga trochę zdystansować się od Bólu. Varia poszła do pracy, starając się nie myśleć, nie pamiętać. Czasami zatrzymywała się do późna, wracała do domu późno, prawie rano. Praca stała się dla niej kołem ratunkowym, chociaż czasami czuła, jak ta skorupa zaczyna naciskać.
Nagle Stas zaproponował, że pojedzie do jego rodziców na wieś. Trzeba było jechać pociągiem kilka godzin. Varia nie miała nic przeciwko-zmiana scenerii nie zaszkodzi. Stas miał nadzieję, że świeże powietrze, Natura i troska krewnych pomogą żonie trochę się zrelaksować, przypomnieć sobie, co to znaczy być żywą osobą, a nie cieniem przeszłości.
– Spacerujemy po lesie, kąpiemy się w rzece, odwiedzamy rodziców-namawiał, starając się podnieść jej na duchu.
W piątek wieczorem Stas spotkał Varę po pracy i natychmiast udali się na dworzec kolejowy. Pociąg już się zbliżał, kiedy znaleźli się na peronie. Stas pobiegł po bilety, a Varia czekała przy wagonie. W tym momencie nagle podeszła do niej Cyganka. Jej oczy płonęły, głos brzmiał pewnie i trochę tajemniczo:
– Urodzisz bliźnięta w swoje urodziny.
I zanim Varia zdążyła cokolwiek powiedzieć, kobieta zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu, pozostawiając po sobie tylko cień oszołomienia i niepokoju.
Chwilę później podszedł do niej Stas.
– Varia, co się z tobą dzieje? Drżysz.
– Nic… po prostu wydawało się … wziąłeś bilety?
– Tak, chodźmy do wagonu.
Cyganka nie wyszła z głowy Wari. Myśli wirowały jak liście w jesiennym wietrze. Gdy pociąg ruszył, zebrała się na odwagę i zapytała:
– Stas, widziałeś Cygankę, kiedy do mnie podchodziłeś?
– Nie, nikogo nie było-odparł stanowczo.
– Może naprawdę mi się wydawało — – mruknęła Varia, próbując przekonać o tym i siebie.
W wiosce naprawdę stało się łatwiej. Świeże powietrze, przytulny dom, Opieka starszych — wszystko to stopniowo zaczęło łagodzić ból. Po raz pierwszy od wielu miesięcy Wara miała dziwny sen: trzymała w rękach dwie duże ryby. Rano nie od razu zrozumiała znaczenie tego obrazu, ale podczas śniadania zapytała teściową:
– Maria Iwanowna, o czym marzy ryba? Śniło mi się, że trzymam dwie sztuki.
– Varusha, do ciąży! – co? – zawołała z radością kobieta.
– Tak, nie zwracaj uwagi – próbowała się zlekceważyć Varia.
– Wkrótce urodzisz mi wnuki-uśmiechnęła się Maria Iwanowna, wyraźnie wierząc w swoje słowa.
– Wierzysz w sny? wciąż wątpiła Varia.
– Wierz lub nie-ryba zawsze marzy o ciąży. To znak-odpowiedziała pewna kobieta.
Miesiąc później Wari miał opóźnienie. Na początku nie zwracała uwagi-stres, zmęczenie, zmiana klimatu… ale po kilku dniach poczuła się słabo i mdłości. Pamięć o przeszłości wybuchła, ale teraz-z nową nadzieją. Kupiła test w aptece, wróciła do domu i bez rozbierania poszła do łazienki. Dwa paski. Jasne, jasne, nie pozostawiające wątpliwości.
Wybiegając, wpadła na Stasa, który właśnie wchodził do mieszkania.
– Stas! Jestem w ciąży!
– Varia … cieszę się. Kocham Cię-wyznał, przytulił żonę i mocno pocałował.**
Tej nocy Varya zasnęła w ramionach ukochanej osoby, szczęśliwa i pewna, że będzie inaczej. I rzeczywiście-wszystko poszło inaczej.
Podczas wizyty lekarz potwierdził ciążę i dodał jeden ważny szczegół:
– Będziesz miał bliźnięta.
– Bliźniaki? nie uwierzyła swoim uszom Varia.
— Tak-uśmiechnęła się lekarz.
To był znak. Znak, że życie się nie skończyło. Że ból można pokonać. Że jest miejsce na drugą szansę.
Wszystkie testy były normalne. Lekarz zalecił tylko leżenie na oszczędzanie w ostatnim miesiącu, aby zminimalizować ryzyko. Ale Varia czuła się świetnie. A kiedy nadeszły jej urodziny, na sali porodowej rozległy się pierwsze krzyki — głośne, zdrowe, pełne życia.
W tym dniu urodziło się dwóch chłopców, którzy wyglądali jak ich ojciec.
A teraz, dzisiaj, na werandzie szpitala położniczego, stał ten najszczęśliwszy tata z ogromnymi niebieskimi kulkami, bukietem kwiatów i prezentami dla personelu medycznego. Stas czekał na swoją Varę, na swoich synów.
Pewnego dnia, spacerując z wózkiem po podwórku, Varia ponownie zobaczyła tę samą Cygankę. Podeszła niesłyszalnie jak cień i wypowiedziała:
Urodziłaś bliźnięta w dniu urodzin?
Varia skinęła głową, uśmiechając się przez łzy.
— I.
Cyganka zniknęła tak nagle, jak się pojawiła. Pozostał tylko wiatr bawiący się płatkami wiosennych kwiatów i dwa małe serca bijące obok jej własnego.
