Z Adamem jesteśmy małżeństwem od 13 lat. Mamy dwoje dzieci, własne mieszkanie, samochód. Żyjemy całkiem dobrze, nie gorzej niż inni ludzie, uważam nas za dobrą rodzinę.
Mam mieszane uczucia: z jednej strony ten syn dorastał bez ojca, chociaż Adam o nim wiedział, a z drugiej strony – nie mogłam tego zrozumieć i wybaczyć.
Zrozumiałam, że moje życie podzieliło się na „przed” i „po”. Już nigdy nie będzie tak jak wcześniej i postanowiłam rozwieść się z moim mężem.
Najpierw powiedziałam o tym mojej mamie, a ona zaczęła mnie od tego odwodzić. Mama mówiła, że mam dobrego męża, jest najlepszym ojcem dla naszych dzieci i powinnam na to przede wszystkim patrzeć. Adam przez te wszystkie lata dbał o swoją rodzinę, a każdy może popełnić błąd. Teraz sama nie wiem, jak postąpić właściwie. Może inni ludzie patrzą inaczej na tę sytuację, która teraz ma miejsce w moim życiu.
